Tak, w półtora roku, połączono dorzecze Odry i Wisły, co zapewniało komunikację wodną pomiędzy zachodnią a wschodnią częścią Europy. Bydgoszcz wyszła na tym najlepiej, awansując w ciągu stu lat do grona nowoczesnych – jak na ówczesne realia – miast. Zyskała też miano „Małego Berlina”. Rzecz jasna wszystko odbywało się pod władzą niemiecką, a miasto zwało się Bromberg. Ale też nie obyło się bez wpadek podczas tej wielkiej inwestycji – niektóre śluzy pękały i trzeba było budować nowe. Pruscy inżynierowie nie bawili się w ceregiele – zrujnowane komory zasypywali, a nowe kazali kopać gdzieś obok. Później dołączano do nich także nowy odcinek kanału. Znaleziona na początku spływu drabina dobitnie o tym świadczy. Trzeba też wiedzieć, że początkowo kanał był węższy i płytszy niż obecnie. Największą modernizację przeprowadzono w latach 1910–1915, kiedy arterię wodną poszerzono i pogłębiono, a także przekopano nowy 1600-metrowy odcinek przez Czyżkówko i Okole. Tym samym z żeglugi wyłączony został tzw. Stary Kanał Bydgoski pomiędzy dzisiejszymi ulicami Bronikowskiego a Grottgera w Bydgoszczy. Ten zachował swój pierwotny charakter. Kajakarze mogli zatem przepłynąć kilkukilometrowym odcinkiem nowego i całym Starym Kanałem Bydgoskim. 

Całym zachowanym – dodajmy, bo na przełomie lat 60. i 70. minionego stulecia władza komunistyczna w radosnym zapale tworzenia kazała zasypać ponadkilometrowy odcinek kanału. Górą przeprowadzono szosę. A to przecież zabytek, dziś już doceniany, hołubiony wręcz przez coraz większe rzesze mieszkańców miasta nad Brdą. Fundacja Kanał Bydgoski pod przewodnictwem Andrzeja Tomczyka stara się o wpisanie zabytku hydrotechniki na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO. Przy III Liceum Ogólnokształcącym w Bydgoszczy, staraniem jej nauczyciela, śp. Sebastiana Malinowskiego, utworzono Muzeum Kanału Bydgoskiego. W tę piękną ideę doskonale wpisuje się Sekcja Turystyki Kajakowej Regionalnego Towarzystwa Wioślarskiego „Bydgostia”, która już po raz trzeci zorganizowała spływ Odrodzonym Kanałem Bydgoskim. To głównie zasługa Krzysztofa Pawlickiego, ale też wspierającego go członków sekcji, a także nauczycieli i uczniów III LO. 

W organizację włączyły się też Wyższa Szkoła Gospodarki, Bydgoska Lokalna Agencja Turystyczna (BYLOT), miejscowy WOPR i Urząd Miasta. – Użyję alegorii – mówi Krzysztof Pawlicki. – Tramwaj wodny ruszył i po kolei należy podczepiać wagony. Do wagonu bydgoskiego dołączyły te z Chełmna i Grudziądza, a nawet ze studentami warszawskimi. Z czasem – taką mam nadzieję – tramwaj osiągnie rangę transeuropejską i pewnego pięknego dnia wjedzie na przystanek z napisem UNESCO. Do wioseł zatem, panowie i panie! Za rok podczepimy kolejne wagony, na fali do Bydgoszczy wpłyniemy! Warto, bo Krzysztof już obmyśla strategię spływu A.D. 2009, a do klubu zaczyna zwozić prezenty dla krajowych i zagranicznych gości.